Lijken uit de kast

Andre en Dorine van der Marel emigreerden met drie jonge kinderen van Amstelveen naar Alet-les-Bains (klein dorpje met circa 450 inwoners) in het Franse departement Aude in de regio Occitanie. Op verzoek van Mondi schrijft Dorine maandelijks een blog over de eerste stappen van de emigratieplannen, de ervaringen tot en met heden en wat in de toekomst nog op haar pad komt. Deze bijzonder gewaardeerde en amusante blog kan inmiddels rekenen op een trouwe groep volgers.

"Aan de grond genageld staar ik naar het zwarte monster dat, onder een door mij opgelichte kei uit de tuin, tevoorschijn komt. Ik heb zo’n beest nog nooit gezien, maar met zijn puntige staart die dreigend mijn richting op kromt en de twee grijpgrage scharen aan zijn voorpoten hoef je geen kenner te zijn om te begrijpen dat dit geen gezellig diertje is. Zonder mijn blik van het beest af te wenden roep ik, een opkomende hysterie onderdrukkend, mijn echtgenoot erbij. Als echtgenoot komt aansnellen is hij minstens zo ontzet als ik en bedenkt zich geen seconde. Hij grijpt de kei uit mijn handen en verplettert zonder pardon de reddeloze schorpioen.

Dat deze beestjes niet alleen in de tuin, maar ook binnen in de beschutting van ons verwaarloosde pand zullen blijken te wonen is op dat moment nog onbekend. Gelukkig maar. Als we alle lijken enigszins gedoseerd uit de kast kunnen laten komen, verliezen we de moed misschien niet.

We zijn inmiddels druk bezig met het ontwerpen van badkamer en keuken en het opvragen van offertes, maar dat schiet niet heel erg op. Het eerste dat ik in mijn nieuwe omgeving zal moeten leren is geduld hebben. Wel heeft de loodgieter gelukkig tijd gevonden om een nieuw toilet midden in de bijkeuken te installeren en dat voelt een stuk frisser dan de oude wc op de etage, al is het nog wat onvrij ontlasten. Naast sanitair staat ook onze buitenruimte hoog op mijn prioriteitenlijstje. Het is vandaag eindelijk een mooie, warme, Zuid-Franse dag, maar in het oerwoud, dat zich onze tuin noemt, is het nog niet echt lekker bivakkeren. Tenminste, voor ons niet, voor andere wezens blijkbaar wel.

Behalve de ongecontroleerde wildgroei aan struiken en onkruid maken ook een drietal ongewenste bouwsels onze tuin onnodig vol. Het toiletgebouw, dat tegen de achterkant van het huis is gebouwd en zijn bestaansrecht ontleent aan een ver verleden, toen het pand nog een bar/restaurant en nachtclub was, heb ik nog niet eens durven te betreden. Alle zintuigelijke indrukken die binnen komen na het openen van het houten deurtje weerhouden mij daar van. Verder staat er een hoge schuur die waarschijnlijk de geitenhobby van de vorige eigenaresse herbergde en een bouwwerk dat de nog half gevulde olietank verhuld die ooit de verwarmingsketel van brandstof voorzag.

Tot onze grote vreugde zullen binnenkort vier vrienden uit Nederland overkomen om ons te helpen met het verwijderen van deze overbodige bouwsels. Vóór die tijd kunnen wij alvast, samen met mijn vader, de enorme cipres neerhalen die uit het oerwoud verrijst en vele zonnestralen belemmert onze tuin te bereiken. Het gevaarte is minstens acht meter hoog en moet met beleid worden omgelegd, want onze tuin is begrenst door twee eeuwenoude buurpanden en muren van gestapeld natuursteen. Het zou jammer zijn als een stel onnozele buitenlanders in de eerste maand van hun verblijf meteen al een deel van het dorpse erfgoed verbrijzelen met deze loodzware boom.

Dankzij de onweerlegbare logica van mijn vader en een geweldige samenwerking met echtgenoot zal de cipres uiteindelijk keurig in de enige richting vallen die hij vallen mag. De hark die op de grond de juiste hoek aan geeft zal onder het gewicht bezwijken en ons zal nog een gruwelijke wortelpartij en een lading knetterhout resten.

Terwijl echtgenoot verder gaat met het ommuren van ons nieuwe toilet (toch wel plezierig voor alle partijen), trek ik voorzichtig nog wat struiken uit de grond. Stenen laat ik voorlopig maar even liggen en mijn slippers heb ik verruild voor stevige, ondoordringbare bergschoenen. Ook dit zojuist ontdekte exotische gezelschap zal wel weer wennen.
Toch?"
Reeks gepubliceerde blogs
Deel 1: Gedreven door de wind
Deel 2: Rotouders
Deel 3: Een spannend begin
Deel 4: Warme huiselijkheid in de chaos
Deel 5: Lijken uit de kast
Deel 6: Eerste schooldag op de Franse basisschool
Deel 7: Emigreren naar Frankrijk: lachen en huilen
Deel 8: Slopende hitte
Deel 9: Eindejaarsfeest op z’n Frans
Deel 10: Een standje van de burgermeester
Deel 11: Badderen als een god in Frankrijk
Deel 12: Een wonderlijke dag
Deel 13: Even het terras leggen
Deel 14: Quelle histoire cet enfant Hollandais!
Deel 15: Ierse magie in een Frans paradijs
Deel 16: Frans fatsoen
Deel 17: Koude verrassingen
Deel 18: Hoge noot 
Deel 19: Feestelijke lenteroes 
Deel 20: Tarzan op schoolreis 
Deel 21: De hysterische gastvrouw
Deel 22: Verfje hier verfje daar 
Deel 23: Iets met een aap 
Deel 24: Terug op prozaïsche gronden 
Deel 25: Een spetterend begin  
Deel 26: Op de rem trappen  
Deel 27: Tegeltjeswijsheid 
Deel 28: Integreren in een Kattendorp 
Deel 29: Schaduwen in de nacht 
Deel 30: Vijf jaar Zuid-Frankrijk 
Deel 31: Frans college-leed 
Deel 32: Waggelend door het Franse leven 
Deel 33: De laatste puntjes op de i 
fin

Dorine van der Marel is eigenaresse van Atelier Do en werd als gepassioneerde ondernemer op 24 oktober 2018 door Mondi geïnterviewd in het artikel Metamorfoses van gedateerde objecten in Frankrijk.

---

Bezit, aan- en verkoop van vastgoed in Frankrijk
Bezoek regelmatig het landendossier Frankrijk en maak als lid proactief gebruik van uw Mondi lidmaatschap door vragen te stellen in de vraag- en antwoordmodule onder aan de pagina van het van het landendossier over alles wat te maken heeft met de aankoop, bezit en verkoop van een (tweede) woning.

---

Terug naar overzicht