Een wonderlijke dag
“De Nederlandse scholen zijn weer begonnen, maar wij hebben nog maar liefst tweeënhalve week voor de boeg. Negen weken Franse schoolvakantie gaat je ook niet in de kouwe kleren zitten. We besluiten een week écht vrij te nemen, geen werk en geen klus, helemaal niks.Al luierend overvalt ons nu opeens alle vermoeidheid van de afgelopen maanden. Het liefst lig ik de hele dag in de hangmat mijn kinderen voor te lezen uit 'De brief voor de koning' van Tonke Dracht, over de avonturen van de dappere Tiuri, de jonge schildknaap die op het punt staat ridder te worden, heerlijk ontspannen Hollandse kost. Eigenlijk heb je dan wel een James nodig die ondertussen lekker wasjes draait, boodschappen doet, kookt en stofzuigt. En misschien daarnaast ook wel een klussmurf die enthousiast de keuken gaat stucen en het berghok uitruimt, dat soort dingen. Het is best moeilijk om niets te doen als er nog zoveel werk is en het geld er vooral uit gaat en nog niet zo heel veel binnenkomt, maar we zijn bot toe aan een beetje rust.
'Zen' heb je alleen niet altijd zélf in de hand.
Terwijl wij gister nietsvermoedend aan het lanterfanten waren, stond er opeens een vreemde mevrouw voor de deur met mijn huilende zoon van zeven aan de hand. Ze had hem aangereden vertelde ze overstuur. Ik staarde haar vol ongeloof aan en kon niet goed bevatten wat ze zojuist had gezegd. Aangereden? Hij was aan het spelen geweest op het plein voor ons huis en plotseling onder de arcades tevoorschijn gekomen toen zij daar net aan kwam rijden. Ze kon niet meer op tijd remmen, zo verklaarde ze. Ik schrok me te pletter.
Dat zoon rechtop op zijn benen stond en zelf met de mevrouw naar ons huis was gelopen stelde me een beetje gerust en op mijn knieën onderzocht ik hem. Zijn buik, zijn rug, armen, benen, hoofd. Hij wist wie hij was en had nergens extreme pijn. Alles leek in orde op een paar schrammen na en ik nam hem opgelucht in mijn armen. Toen ik ook de geëmotioneerde mevrouw wilde troosten moest ze daar niks van hebben. Ze had liever gehad dat ik woedend was geworden en haar had uitgescholden, ze voelde zich verschrikkelijk schuldig. Ze vertrok en beloofde morgen terug te komen met gebak voor het slachtoffertje.
Ik liet ons mooie nieuwe bad inlopen voor mijn arme knul, want als er íets is waar hij rustig van wordt, is het wel van badderen. Gekoesterd door het warme water kwam hij weer een klein beetje bij zinnen, maar toen klonk er plots een alarmerend kattengehuil vanaf het plein. Hartverscheurend.
Met een hernieuwde dosis adrenaline holden we naar buiten om te kijken wat er aan de hand was. Uit een van de straatgoten op het plein kwam onder de metalen afdekplaat een heel jong rossig poezenhoofdje tevoorschijn met grote paniekerige ogen. Ze was helemaal verlaten en alleen. Na wat rondvragen in het dorp bleek ze bij niemand te horen. Wat een wonderlijke dag. Een botsing, een vreemde mevrouw met huilende zoon en zomaar uit het niets, een klein rood poesje in de goot. Het voelde een beetje magisch allemaal.De mevrouw hield woord en kwam vandaag terug met een tas vol in plastic verpakte repen. Gebak op zijn Frans. Voor zoon, die met zijn zeven jaar al een echte fijnproever is, is het een beetje een afknapper. De poes daarentegen heeft zijn hart compleet veroverd en niet alleen die van hem. In de janboel dat ons leven nu is past ook nog wel een vierde kat.
Terwijl ik weer lekker in mijn hangmat kruip inspecteert onze vondelinge grondig haar nieuwe onderkomen. Stoer trotseert ze het geblaas van de andere drie, net zo dapper als de jonge ridder van Tonke Dracht.
We noemen haar Tiuri.”
Andre en Dorine van der Marel emigreerden met drie jonge kinderen van Amstelveen naar Alet-les-Bains (klein dorpje met circa 450 inwoners) in het Franse departement Aude in de regio Occitanie. Op verzoek van Mondi schrijft Dorine maandelijks een blog over de eerste stappen van de emigratieplannen, de ervaringen tot en met heden en wat in de toekomst nog op haar pad komt. Deze bijzonder gewaardeerde en amusante blog kan inmiddels rekenen op een trouwe groep volgers.Deel 1: Gedreven door de wind
Deel 2: Rotouders
Deel 3: Een spannend begin
Deel 4: Warme huiselijkheid in de chaos
Deel 5: Lijken uit de kast
Deel 6: Eerste schooldag op de Franse basisschool
Deel 7: Emigreren naar Frankrijk: lachen en huilen
Deel 8: Slopende hitte
Deel 9: Eindejaarsfeest op z’n Frans
Deel 10: Een standje van de burgermeester
Deel 11: Badderen als een god in Frankrijk
Deel 12: Een wonderlijke dag
Deel 13: Even het terras leggen
Deel 14: Quelle histoire cet enfant Hollandais!
Deel 15: Ierse magie in een Frans paradijs
Deel 16: Frans fatsoen
Deel 17: Koude verrassingen
Deel 18: Hoge noot
Deel 19: Feestelijke lenteroes
Deel 20: Tarzan op schoolreis
Deel 21: De hysterische gastvrouw
Deel 22: Verfje hier verfje daar
Deel 23: Iets met een aap
Deel 24: Terug op prozaïsche gronden
Deel 25: Een spetterend begin
Deel 26: Op de rem trappen
Deel 27: Tegeltjeswijsheid
Deel 28: Integreren in een Kattendorp
Deel 29: Schaduwen in de nacht
Deel 30: Vijf jaar Zuid-Frankrijk
Deel 31: Frans college-leed
Deel 32: Waggelend door het Franse leven
Deel 33: De laatste puntjes op de i
fin
Dorine van der Marel is eigenaresse van Atelier Do en werd als gepassioneerde ondernemer op 24 oktober 2018 door Mondi geïnterviewd in het artikel Metamorfoses van gedateerde objecten in Frankrijk.
Bezit, aan- en verkoop van vastgoed in FrankrijkBezoek regelmatig het landendossier Frankrijk en maak als lid proactief gebruik van uw Mondi lidmaatschap door vragen te stellen in de vraag- en antwoordmodule onder aan de pagina van het van het landendossier over alles wat te maken heeft met de aankoop, bezit en verkoop van een (tweede) woning.
Geschreven door Dorine Van der Marel
Datum: 19-09-2019
Datum: 19-09-2019
Terug naar overzicht
