Geland, letterlijk en figuurlijk

Blog Anneke van den Bos die met Eelke gaat emigreren naar Portugal: “Afgelopen woensdag stapten we uit het vliegtuig vanuit Porto. We hadden nog een voucher van Transavia, van de eerder geannuleerde vluchten. Door alle Covid, de teleurstellingen met de voortgang en alles eromheen, waren we inmiddels toe aan vakantie. Gewoon even géén huizen kijken, geen plannen maken maar even bijtanken. We besluiten even kort naar de veilige gebieden te reizen, dus niet richting Lissabon.

Wel hadden we inmiddels weer een favorietenlijstje met vier totaal verschillende huizen. En ach, als we er nu dan tóch waren, konden we net zo goed even gaan kijken. Zo gezegd zo gedaan. Auto gehuurd en in twee dagen vier huizen bekeken in midden Portugal. En hoe anders kan het dan uitpakken wanneer je er bent. Wanneer je het huis voelt. Dan was het uitzicht perfect, dan was de woning perfect, dan was de omgeving/buurt perfect…

Keuzestress alom. En notabene het huis waar we het meest van verwachtten, werd het meteen al niet. Er werd gewikt en gewogen, gedacht en besproken; in de zon, met een glaasje wijn want we hadden tenslotte vakantie! Nog eens terug, samen zonder makelaar, toch maar een tweede bezichtiging vragen om nóg eens te kijken. We waren er snel uit, dit huis in Pombeiro da Beira in Arganil voelde zo goed, was zo ruim, had zo veel potentie, lag in zo’n prachtige omgeving en was zo wat we zochten. De prijs was in de Covidmaanden al flink gezakt, dus heel veel ruimte was er niet meer. We hebben een mooi bod gedaan en deze werd al snel geaccepteerd.

Om onszelf wat rust te gunnen hebben we de ondersteuning van een Nederlands sprekende advocaat ingeroepen die onze zaken behartigt. Deze zorgt voor en checkt alle papieren, heeft contact met de makelaar en neemt de zaken waar zodat wij weer naar Nederland kunnen. Want ook daar moet nu veel geregeld worden. Mandaten, uittreksels, handtekeningen, verkoop eigen huis en alles wat er verder bij komt. Maar het belangrijkste is dat het zo goed voelt, we kunnen niet wachten. Ik moet wel eerlijk zijn, ook komen nu de tranen van geluk, van opluchting, van onzekerheid, van het afscheid nemen en van loslaten. Maar het zijn zoete tranen.”