Eindelijk in ons nieuwe huis

Blog Anneke van den Bos die met Eelke is geëmigreerd naar Portugal: “Eindelijk zaten we 5 mei in het vliegtuig richting Porto. Met alleen wat handbagage en een negatieve Corona sneltest op zak gaan we op pad. Zo lang op gewacht, dat ik nu bijna niet blij durf te zijn omdat ik bang ben teleurgesteld te worden. Ik mis de hectiek van Schiphol, de blije mensen die vertrekken en weer aankomen. We stappen in de huurauto op weg naar Arganil. Toch nog een ritje van bijna 2 uur.

Eerst langs de makelaar om de huissleutels op te halen. Dan meteen maar boodschappen doen want na aankomst moeten we twee weken in thuisquarantaine. Hoe bizar is het om zelf de deur op te maken van de woning die we al maanden bezitten maar waar we nog niet geweest zijn. De inboedel staat netjes te wachten om uitgepakt te worden. Wanneer we een rondje door het huis doen zien we dat er nog veel is achtergelaten door de vorige eigenaar. Dat is gebruikelijk in Portugal, maar voor ons toch ook een beetje een kleine teleurstelling. Je wilt immers schoonmaken en uitpakken in plaats van puinhopen ruimen van een ander. Bijzonder hoe makkelijk persoonlijke dingen zoals foto’s, ondergoed, sloffen, matrassen, een volledige keukeninventaris en dergelijke worden achtergelaten. Ik voel me ook een beetje een voyeur wanneer ik alles door mijn handen laat gaan. Volgend punt is geen stromend water binnen, wel buiten! Dus ook geen toilet, geen koffiezetten, geen douche en geen schoonmaak. Er gaat een week overheen voordat we eindelijk binnen ook water hebben. In de tussentijd doe ik mijn behoefte in een hoekje in de tuin wat we daarna weer opruimen. We nemen een koude douchebuiten, die Eelke heel inventief in elkaar heeft geknutseld.

De buren komen even kennismaken en nodigen ons op een avond uit waarbij ze ook andere buren uitnodigen. Iedereen is erg behulpzaam en geduldig, want we hebben natuurlijk mega veel vragen. Wanneer wordt het vuil opgehaald, waar is de weekmarkt, waar koop ik een auto, hoe gaat het op het gemeentehuis tijden Corona…? Ook het leveren van diesel voor de CV voelt als een overwinning. Een warm huis, hoe fijn is dat?

Met een lokale buurman spreken we af dat hij het land maait, zodat we kunnen zien waar de erfgrens is. Het onkruid staat er nu zo hoog. Nog een controlerondje langs de fruitbomen en ons verkneukelen op het moment dat we kunnen gaan oogsten. We tellen zo’n 13 soorten bomen. Dat wordt gezond. Opvallende is de bureaucratie, een volgnummertje moeten trekken terwijl er niemand anders is. Zoiets als de ‘paarse krokodil’ in Nederland. Nu nog een auto en internetaansluiting en dan is het definitief!" 

---

Deel 1: Uit liefde emigreren naar Portugal

---

Terug naar overzicht