Mondi heeft afgelopen week de casus voorgelegd aan een stamrecht specialist. Vanwege een wetswijziging is het essentieel om de juiste formulering van de reactie weer te geven.

Op grond van nationale wetgeving kunnen zowel Spanje als Nederland heffen over de stamrechtuitkeringen. Om deze dubbele belastingheffing te voorkomen hebben Nederland en Spanje een belastingverdrag gesloten. Dit verdrag bepaalt welk land er mag heffen. Tot voor kort was dit een duidelijk verhaal; stamrechtuitkeringen vielen onder het zogenaamde ‘restartikel’ welk artikel de heffing toewees aan het woonland, in casu Spanje. Echter, op basis van een arrest van de Hoge Raad (Nederlands hoogste rechtsprekend orgaan) neemt de Nederlandse belastingdienst tegenwoordig het standpunt in dat stamrechtuitkeringen niet langer onder het ‘restartikel’ vallen, maar onder het ‘arbeidsartikel’. In tegenstelling tot het ‘restartikel’ wijst het ‘arbeidsartikel’ de heffing toe aan het bronland, in casu Nederland. Deze herziene zienswijze van de Nederlandse belastingdienst heeft dus ingrijpende gevolgen. Het is de vraag of Spanje zich neerlegt bij de herziene zienswijze van de Nederlandse belastingdienst. Zo ja, dan zijn stamrechtuitkeringen niet langer belast in het woonland maar in het bronland. Zo nee, dan ontstaat er fiscaal een ongewenste situatie; beide landen kunnen over de stamrechtuitkeringen heffen en vinden dat zij op basis van het verdrag ook mogen heffen. Deze ongewenste situatie kan alleen worden voorkomen door overleg tussen het Ministerie van Financiën van Nederland en het Spaanse Ministerio de Hacienda. Kortom, zolang nog niet duidelijk is wat de visie is van Spanje, kan er geen zekerheid worden gegeven aangaande de vraag in welk land de stamrechtuitkeringen belast zijn.