In Italië moeten kinderen uitsluitend erfbelasting betalen over het deel van de erfenis dat € 1.000.000 (per kind) te boven gaat. Indien de waarde van de woning onder dat bedrag ligt, betaalt de dochter derhalve geen erfbelasting in Italië. Zij kan daarentegen, onder voorwaarden, de Nederlandse erfbelasting verschuldigd zijn. Het is nu moeilijk vast te stellen of het voordelig zal zijn om de woning op naam van de dochter te zetten om Nederlandse erfbelasting te besparen: dat is namelijk afhankelijk van de waarde van de woning, van de waarde van de gehele nalatenschap en van de kosten die de wijziging in Italië met zich mee brengt (e.g. overdrachtsbelasting).

1) Erfbelasting is verschuldigd in het land waar de fiscale woonplaats was van de overledene (erflater) bij diens overlijden (ik veronderstel in uw geval Nederland), NIET in het land waar de erfgenaam woont of waar het onroerend goed gelegen is. 2) wijziging van de tenaamstelling van Italiaans onroerend goed impliceert een eigendomsoverdracht die belast is met imposta di registro, catastale e ipotecaria. Het tarief hangt sterk af van de omstandigheden maar is in veel gevallen ca 9%, berekend over de valore catastale. 3) Gratis overdragen (schenken) of overdragen tegen een prijs onder de marktwaarde impliceert een schenking, die belastbaar is met Nederlandse schenkbelasting. 4) Al met al een complex fiscaal plaatje. In veel gevallen kan interessant fiscaal voordeel worden bereikt, maar daarvoor is een grondige analyse nodig, van zowel de Nederlandse als de Italiaanse fiscale regels. Gerard Prinsen, fiscalist

Het antwoord onder nr. 1) is gedeeltlijk onjuist: naar Italiaans fiscaal recht moet op (de waarde van) in Italië gelegen onroerende zaken erfbelasting in Italië worden betaald, ook is de fiscale woonplaats van de erfgenamen in het buitenland (artikel 2, lid 2 en 3, TUSD).

naar mijn mening licht de zaak een wat genuanceerder, namelijk: inderdaad is ook Italiaanse erfbelasting (imposta sulle successioni) van toepassing, maar tussen echtgenoten en ouders-kinderen geldt een zeer hoge vrijstelling (franchigia) per persoon, zodat deze heffing in de praktijk vrijwel altijd nihil is. Temeer als men bedenkt dat de heffingsgrondslag gelijk is aan de Italiaanse catastale waarde, die vrijwel altijd veel lager ligt dan de marktwaarde; daarnaast zijn 2 andere heffingen verschuldigd - imposta ipotecaria en imposta catastale - met een gezamenlijk tarief van 3% en daarvoor geldt geen vrijstelling. kortom; in 99,9% van de gevallen (en alle gevallen die ik heb begeleid), is slechts 3% imposta ipotecaria/catastale verschuldigd. Er zijn nog meer mogelijke complicaties, samenhangend met bijv. de Nederlandse 10-jaarsregel en de verrekening van Italiaanse heffing met Nederlandse erfbelasting. Al met al veel te complex om volledig uit de doeken te doen in dit kader. Client zou daarvoor professioneel advies dienen in te winnen, althans naar mijn mening. Concluderend: eenvoudshalve zou ik me beperken tot de opmerking dat in vrijwel alle gevallen slechts 3% imposta ipotecaria/catastale is verschuldigd.

De aanbeveling van Mondi is in dergelijke specifieke situaties altijd advies van een deskundige in te winnen.

Uit de tekst blijkt dat ouders hun woonverblijf in Nederland hebben alsmede fiscale inwoners. De constructie vruchtgebruik en blote eigendom kan voordeliger zijn. Dochter wordt 'blote eigenaar' en ouders 'vruchtgebruikers', zolang de vruchtgebruikers in leven zijn, hebben de kinderen geen voordeel van hun erfdeel. Dit is immers belast met het levenslang vruchtgebruik ten behoeve van hun langstlevende ouder. Bij overlijden van deze ouder vervalt het vruchtgebruik en krijgen de kinderen op dat moment automatisch de volle eigendom van het onroerende goed waarop het gebruik rustte. Voor een complete en diepgaand advies in deze is het wijs om een notaris te raadplegen.

Dank u allen voor de antwoorden. Professioneel advies van een deskundige (notaris?) lijkt geen overbodige luxe. Maar kan dit een Nederlandse notaris zijn of beter een Italiaanse?