Ons droomchalet in Zwitserland

Anne en Stijni de Jong hebben aan Zwitserland hun hart verpand en er hun droom gerealiseerd. Een authentiek chalet dat geheel door henzelf is ontworpen. In Mondi vertellen zij over hun zoektocht naar de ideale bouwkavel en vertellen zij waar die adoratie voor Zwitserland en de Zwitsers vandaan komt. Dit echtpaar heeft niet ‘slechts’ een tweede woning, maar: “Wij beschouwen onszelf als reserve-Zwitsers.”

Op tafel staat de miniatuurversie van een houten chalet. De oprit is gesierd met bomen en zelfs de lantaarntjes onder de overstekken ontbreken niet. Dit knappe staaltje bouwkunst is, zo blijkt al snel, de maquette waar het allemaal mee begon. “Vijfentwintig jaar geleden kocht mijn schoonvader een chalet in het Zwitserse dorpje Arbaz,” vertelt Anne, “en daarmee is onze liefde voor Zwitserland en de Zwitserse bouwstijl begonnen. Jarenlang brachten we onze vakanties door in de bergen en we werden verliefd op het land. Zwitserland heeft alles wat ons gelukkig maakt: prachtige bergen en schitterende watervallen en als bonus de mentaliteit van de Zwitserse bevolking. Het land begon steeds meer deel uit te maken van ons leven. Na de zoveelste topvakantie in Wallis besloten dat we het land nóg dichterbij te halen en zelf een huis in Arbaz te kopen.” Trots wijst Anne naar de maquette: “Na een aantal chalets te hebben bezichtigd, wist ik: Dit kunnen wij ook!”

Benidorm
Anne en Stijni besloten hun eigen droomstulpje te creëren en gingen op zoek naar de ideale bouwkavel. Ze namen aanvankelijk een makelaar in de arm om hen bij die zoektocht te begeleiden. “Arbaz is een superklein dorpje zonder veel voorzieningen. Een supermarktje zul je er nog net vinden, maar een zoektocht naar een bakker is tijdverspilling,” vertelt Anne. “Toch vonden we hier een makelaar, de enige in het dorp. De beste man liet ons enkele percelen grond zien, maar wilde de regie zelf in handen houden. Dat beviel ons niet en we besloten op eigen houtje verder te zoeken. Dat bleek overigens helemaal niet zo eenvoudig te zijn. In Zwitserland staan de bouwkavels over het algemeen niet zichtbaar te koop. Bovendien worden kavels veelal aangeboden door handelaren die zichzelf presenteren als eigenaar en die vervolgens hun eigen aannemer promoten. Daar komt bij dat je ook niet overal mag bouwen, in dorpskernen is het bijvoorbeeld voor buitenlanders absoluut verboden om een woning te bouwen. Daarnaast mogen de kavels niet groter zijn dan duizend vierkante meter en de maximum toegestane oppervlakte van de woning is tweehonderd vierkante meter.” Strenge regels dus. “En dat is maar goed ook,” zegt Stijni: “stel je voor dat iedereen maar onbeperkt mag bouwen, dan zouden de Zwitserse Alpen in een mum van tijd veranderen in een Duitstalig Benidorm.”

Droomlocatie
Lange tijd kreeg de zoektocht naar de ideale bouwgrond uiteindelijk een beetje het karakter van een kansspel, want: “Zodra we een aantrekkelijk stukje alpenland zagen, klopten (deurbellen zijn in de bergen schaars) we aan bij het dichtstbijzijnde huis en informeerden we of de grond te koop was.” Uiteindelijk werd die droomlocatie gevonden boven het dorpje Arbaz (Mayens). Hier vonden Anne en Stijni op een plateau een stuk grond van ongeveer 1300 vierkante meter dat bestemd was voor een tweede woning. “Het was het helemaal,” zegt Anne. “Het plateau wordt gesierd door watervalletjes, een prachtig bos én een schitterend uitzicht op de Italiaanse Alpen. Dat schitterende panorama is helemaal van ons!” Ondanks de euforie besloot het echtpaar het hoofd koel te houden. “Het zag er allemaal schitterend uit,” beaamt Stijni, “maar de meeste grondkopers laten zich verleiden door het uitzicht en verliezen de praktische kanten uit het oog. Iedereen wil een mooi uitzicht, maar mensen vergeten dat chalets op deze locaties vaak heel dicht op elkaar komen te staan. Om het risico van een impulsieve koop te voorkomen, bezochten we de kavel niet alleen overdag maar ook ’s avonds, bij slecht weer en zelfs ’s nachts.” Uiteindelijk besluiten ze toch om te kopen en toen wachtte hen nog een verrassing. “De eigenaar van dat stuk grond, een zeventigjarige café-uitbater, was onze oude skileraar. Onder het genot van een fles fendant kwamen we in het café tot zaken en stelden we provisorisch een handgeschreven overeenkomst op. De notaris (volgens Anne is die in Zwitserland tevens als advocaat vaak actief bij het koopproces betrokken) ontfermde zich over de verdere afwikkeling ervan.”

Karakteristiek
De grond was gekocht en de tijd was rijp voor de volgende stap: de woning. “Heel toevallig kwamen we in contact met Nederlanders die ook een chalet hadden gebouwd. Zij introduceerden ons bij een aannemer die met veel passie houten chalets bouwt. Het bedrijf wordt gerund door twee broers die ons al snel uitnodigden voor een etentje bij hen thuis. Het voelde vertrouwd, alles ging van een leien dakje,” vertelt Anne vrolijk. “Om inspiratie op te doen hebben we voordat we met de bouwtekening en maquette aan de slag gingen eerst een aantal chalets van binnen bekeken. Daarna hebben we een basistekening aangevraagd en hier vervolgens onze eigen ideeën op losgelaten. En toen begon het hele plan te leven!” Stijni: “Inmiddels wisten we precies wat we wilden; een houten Walliser chalet, opgetrokken uit Larixhout. Dit hout kleurt onder invloed van zonlicht roodbruin, dat maakt het chalet ook zo karakteristiek. Zó moest het worden.” Anne: “De aannemers vonden de maquette en de tekeningen prachtig en gingen aan de slag met een bouwbeschrijving en de finale tekening. De bouwvergunning was binnen enkele weken geregeld. Ook de ‘buitenlander’ vergunning was snel voor elkaar.” Dit laatste gaat volgens Anne tegenwoordig niet meer zo snel. Door de toeloop van buitenlanders kan het volgens hem nu soms jaren duren voordat je zo’n vergunning in huis hebt. De Zwitserse grond wordt steeds schaarser en de bouwprijzen stijgen jaarlijks. “We hebben gewoon veel geluk gehad door op het goede moment op de juiste plek te zijn,” beaamt Anne.

Factuur
Terwijl de aannemers druk in de weer zijn vliegen Anne en Stijni in de weekenden naar Zwitserland om de bouw te volgen. “Het was een geweldig proces,” vertelt Stijni glunderend. “In die zes maanden zagen we het huis voor onze ogen veranderen. Alle stadia hebben we meegemaakt: van de naakte fundering tot het uiteindelijke chalet. Het was precies zoals we in gedachten hadden, onze maquette was een echt huis geworden. De eerste keer dat we er doorheen liepen was erg bijzonder, we liepen door ons eigen ontwerp. Facturen hebben we trouwens nooit gezien. Als er iets gebouwd was belde Anne naar de bank om een bedrag over te maken.” Anne knikt. “Dat hoort bij de Zwitserse correctheid. Zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten. Men gaat er in goed vertrouwen vanuit dat de termijnen op tijd worden betaald.” Inmiddels bezoeken Anne en Stijni vijf keer per jaar hun prachthuis in de Zwitserse Alpen. Ze voelen zich er thuis en zijn helemaal geïntegreerd. Anne: “We zeggen wel eens gekscherend dat we reserve-Zwitsers zijn. Zo voelt het ook. We zijn geen Zwitsers, maar zouden dat wíllen zijn. Zwitsers hebben een sterk verantwoordelijkheidsgevoel en veel gemeenschapszin. Met deze twee eigenschappen kun je de hele wereld aan. Zwitserland is onze passie en het was daarom ook heel speciaal om in dit land zelf een huis te bouwen. Het hele project, van het ontwerpen van de maquette tot het leggen van de fundamenten, ging gepaard met liefde en passie en we hebben er veel van onszelf in gelegd.” Toch is de drang om te ontwerpen en te bouwen nog niet getemd. Anne: “Ik sta altijd open voor nieuwe initiatieven. Een volgend huis zou zomaar kunnen.”

Landendossier
	Meer informatie over de aanschaf en bezit van een (tweede) huis in Zwitserland