Emigreren vanwege je gezondheid

Overwinteren in het warme zuiden om gezondheidsredenen is geen nieuw fenomeen. Al eeuwen trekken Duitsers, Engelsen en Nederlanders naar de Middellandse Zee om allerhande kwaaltjes te verzachten. Maar steeds vaker emigreren Noord-Europese ouderen definitief naar het Zuiden om gezondheidsreden. Hele zorgcomplexen worden uit de grond gestampt, van alle gemakken voorzien. Een golf emigrés grises komt eraan.

Zo ook Joop en Frouwkje van Asperen (beiden 67). Nu nog woonachtig in Dordrecht, vertrekt het echtpaar binnenkort naar het Zuid Spaanse Islantilla, waar stichting De Wielborgh een zorgcomplex voor 55-plussers beheert. Ze behoren tot de steeds grotere groep Nederlandse ouderen die om gezondheidsredenen naar het Zuiden vertrekken. ‘We zijn beiden niet helemaal gezond meer, en door de zon en de hoge luchtdruk van dat gebied heeft vooral mijn vrouw veel minder last van reuma,’ vertelt van Asperen, die voor zijn pensionering onder andere werkte voor een binnenvaartrederij. ‘Dit project is voor ons echt een cadeautje. We zouden niet zo snel zelfstandig een huis daar kopen, zonder taalkennis of makkelijk beschikbare faciliteiten. Dat zou ik ook erg dom vinden. Maar in Islantilla is er permanent een arts gevestigd, er is een fysiotherapeut, een spa, enzovoorts.’ Behalve het appartementencomplex en de bijbehorende zorgfaciliteiten wordt er op het terrein ook een hotel gebouwd met veertig studio’s. ‘Da’s handig als er familie op bezoek wil komen,’ grinnikt van Asperen.

Hoewel de begeleiding vanuit De Wielborgh volgens het echtpaar prima is, heeft een vertrek uit Nederland nog aardig wat voeten in de aarde. ‘Het is een hele papierwinkel. We zijn toch al gauw weken bezig met het uitzoeken van belastingregels, het regelen van de verzekeringen en het invoeren van de auto.’ Financieel is het allemaal goed te doen. ‘Je krijgt wel te maken met extra kosten. We moeten een appartement kopen, de zorg moet worden betaald en er komt nog een fors bedrag aan servicekosten bij. Maar we kunnen het ons veroorloven, anders zouden we er natuurlijk niet heengaan.’ En de taal moet natuurlijk nog worden geleerd. ‘We zijn er al druk mee bezig, maar het gaat nog wat lastig. Ik vind het vooral belangrijk dat we wat basisvaardigheden leren, zodat we ons daar zonder problemen kunnen bewegen.’

Hoewel de meeste bewoners in Islantilla Nederlanders zijn, zullen er ook Engelse, Duitse en Belgische 55-plussers gaan wonen. Het echtpaar Van Asperen heeft er in ieder geval zin in. ‘‘Het wordt een gezellige boel.’’

Verwant artikel:
Zorg in een aangenaam klimaat