Een metropool verrijst

Een woestijndorp dat in ruim 150 jaar uitgroeide tot metropool. Dat is het wonderlijke verhaal van Dubai. Pim van Nes werkte op het Nederlandse Consulaat-Generaal en woonde drie jaar midden in het stadscentrum. ‘Een onvergetelijke ervaring.’

Eén familie bestiert de stadsstaat Dubai als een machtig bedrijf: de Maktoums. In 1833 vertrok een stam vanuit Abu Dhabi om zich te vestigen in een desolaat stuk woestijn aan de Creek. Al in deze tijd werden immigranten warm onthaald. De handel bloeide op de souks, de Arabische markten. Tegenwoordig wordt het geld verdiend in de enorme wolkenkrabbers. Maar Pim van Nes kijkt graag terug naar de historie van Dubai. ‘Mijn appartement lag aan de Al Souk al Kabeer, wat grote markt betekent. Daar vind je nog de oude wintorens uit de tijd dat er nog geen airconditioning was. Met natte lappen werd de lucht bovenin de toren afgekoeld zodat het beneden iets aangenamer was.’ Volgens Van Nes hadden de Maktoums plannen om de oude wijk te slopen. ‘Gelukkig hebben ze in die tijd ook een soort historisch besef ontwikkeld.’ In plaats van te slopen hebben ze zelfs het Dubai Museum opgeknapt waar nu de geschiedenis van de stad te zien is die tot ver voor de Maktoums terug gaat. Bastakiya, de Iraanse wijk met huizen van koraal bedekt met zandsteen, is gerestaureerd. In het wijkje zitten nu restaurants, boetiekjes en kunstgaleries. ‘Tegen zonsondergang maakte ik vaak wandelingen door deze buurten. Voor vijfentwintig dirham-cent kon je met de boot de Creek over. Daar zag je tot ver na middernacht families met kinderen picknicken aan de oever van de Creek.’

Uitgestrekt
Vanuit zijn appartement had Van Nes uitzicht op de Bur Dubai, het zakelijke district. Dwars door de binnenstad liggen vier- en vijfbaans snelwegen, toch was het in de zijstraatjes aangenaam wonen. ‘Vooral mijn uitzicht was prachtig, daar keek ik eerst over de authentieke huizen van de Al Souk al Kabeer, dan over het water waarachter de moderne kantoorgebouwen herrezen.’ Ook de wolkenkrabbers zijn inmiddels onderdeel van de historie van Dubai. De emerati houden van het WTC omdat de bijenraad, zoals het gebouw ook wel genoemd wordt, het begin van een ontwikkeling was. Lange tijd domineerde de toren de skyline terwijl hij nu onopvallend in het straatbeeld opgaat. Van Nes heeft een andere favoriet: de Emirates Towers. ‘Twee markante torens die slank en gestileerd doen denken aan twee vulpennen. Maar ook het Telecomgebouw waar het water weerkaatst in de bolling van het glas vind ik erg mooi.’ De architectuur van Dubai is over de hele wereld bekend. Minder snel denken we aan de woeste landschappen waar je zodra je de stad verlaat in terecht komt. Een compleet andere wereld die eigenlijk meteen begint als de bebouwing van Dubai ophoudt. Woestijn is van een bijzondere en ruimtelijke schoonheid, maar er zijn ook bergen van zandsteen en fossielen van zeedieren. De leegheid vormt een contrast met de stad vol bedrijvigheid. Naast de uitgestrektheid van de woestijn kun je ook op zee nog kilometers van je afkijken. Van Nes ging af en toe mee op de schepen van Van Oord. Zij hebben de grote baggerprojecten rondom de palm gerealiseerd. Met een soort enorme stofzuigers zuigen ze het zand op om er op andere plekken eilanden mee op te spuiten.

Vaak is het water opgaan de enige manier om wat verkoeling te krijgen zonder in de airconditioning te gaan zitten. Terwijl de strijd tegen de hitte vroeger met de hand gevoerd werd, is nu ieder huis van airconditioning voorzien. Vooral voor westerlingen is het onhoudbaar in het altijd hete Dubai. ‘De stad is ingericht op welvaart die mogelijk wordt gemaakt door de moderne techniek. Ik herinner mij dat de stroom eens een uur of zes uitgevallen was en dat ‘arm’ en ‘rijk’ toen op een gelijke manier aan de grillen van de natuur overgeleverd waren. De eenvoudige mensen maalden er niet om want zij zijn gewend aan de normale omstandigheden van de stad, maar de westerlingen waren al snel ontredderd.’

Wereldbewoners
Met een drukkende hitte van zo’n vijftig graden in de schaduw en een luchtvochtigheidsgraad van negentig procent kunt u ’s zomers in Dubai maar beter niet buiten zijn. Maar de koelere winter brengt een verrassende reeks buitenactiviteiten naar de stad. Zo bezocht Van Nes tweemaal het Dubai tennis open waar hij tennisicoon Roger Federer zag winnen. Van Nes werkte van 2003 tot 2005 bij het consulaat generaal. In die tijd verdubbelde het aantal Nederlanders dat in Dubai woonde van 2.000 tot 4.000.

Van Nes was zo enthousiast over Dubai dat hij, toen zijn vertrek naderde, een optie op een appartement heeft genomen. ‘In het winkelcentrum kwam ik bij een onroerendgoedstand twee vriendelijke verkopers tegen die heel goed begrepen wat mijn wensen waren. Toen ik weer in Nederland kwam heb ik er eens kritisch over nagedacht. Dubai is wel een eind weg en wie weet wat de prijzen van de vliegtickets doen als het land steeds populairder wordt.’ Van Nes trof een bonafide partij en kreeg zijn aanbetaling gewoon terug op het moment dat hij van de optie afzag. Toch raadt hij toekomstige huizenbezitters aan om met een Nederlandse deskundige in zee te gaan. ‘Vooral wanneer je niet bekend bent met het land kan je beter niet te goed zijn van vertrouwen.’ Van Nes heeft uiteindelijk geen appartement gekocht maar hoogstwaarschijnlijk komt hij nog wel in Dubai terug. ‘Hier is het altijd zomer, in het voor- en najaar heb je een Middellandse zeeklimaat. In de winter een soort Nederlandse zomer en rond augustus een hete Arabische zomer.’

Veel wereldbewoners delen het enthousiasme van Van Nes. In de eerste twintig jaar van de twintigste eeuw verdubbelde de bevolking van Dubai tot circa 20.000, maar werd in de jaren dertig getroffen door wereldwijde recessie. De diversiteit van zijn economie hield Dubai echter drijvend. Nu is tachtig procent allochtoon. Dat vraagt volgens Van Nes om een open blik: ‘Als je dingen meteen als ‘raar’ veroordeeld dan tekent dat alleen je eigen kortzichtigheid. Ik kan iedereen aanraden: love thy neighbourhood.’

Landendossier
	Meer informatie over de aanschaf en bezit van een (tweede) huis in Dubai