Een bed&breakfast: wie wil dat nou niet?

Sytske Maaijen is in 2000 naar Italië vertrokken, vastberaden om daar een nieuw bestaan op te bouwen. Inmiddels woont Sytske al ruim zeven jaar in Cologna di Tenno, een dorpje in de buurt van het Gardameer. De zoektocht naar het perfecte huis was een lang, moeizaam en soms hilarisch traject. ‘Je blijft verlangen naar een Italiaanse Postbus 51.’

De zoektocht naar een locatie voor haar Italiaanse bed&breakfast begon bij Sytske Maaijen bij een makelaar in Val Gardena. Ze maakte meteen kennis met de botheid van de Italianen. De eerste vraag van zijn kant luidde: ‘En wat is je budget dan? Want onder een miljard lire hoeven we niet verder te praten.’ Maaijen stamelde nog wat, ze stelde nog enkele vragen maar het bezoek aan deze makelaar kwam vroegtijdig teneinde. Hoe ze zich uiteindelijk toch in Italië vestigde, leest u in haar eigen betoog. De aanvaring met de makelaar was in oktober, een jaar voor Maaijen’s definitieve vertrek naar Noord Italië. Ze liet zich niet ontmoedigen en doorkruiste de provincies Alto-Adige, Trentino en Veneto. ‘Het drukke Nederland, het jachtige bestaan, vele doorgebrachte skivakanties in de Dolomieten, de zomervakanties aan de Italiaanse meren, de levensstijl van de Italianen en het klimaat waren doorslaggevend voor mijn keuze om naar Noord-Italië te vertrekken. Maar waar begin je met zoeken? ‘Op een grote kaart had ik de locaties met meren en skigebieden omcirkeld en die heb ik allemaal bezocht. De verschillen waren groot en de oriëntatie daarom niet eenvoudiger. Van valleien in Veneto met één hotelletje en veel boerenbedrijven tot toeristische plaatsjes aan het Gardameer. Ter plaatse was altijd de eerste stap de etalages van de makelaars bekijken en in de plaatselijke bar vragen wat er zoal te koop is. De gedachten gingen uit naar een camping, hotelletje of bed&breakfast. Tja, bij wie niet?

Verslinden
De conclusie na de koude week in oktober was dat mijn voorkeur toch naar gebieden uitging die reeds toeristisch op de kaart stonden. Bovenin de bergen tussen de koeien zag ik mijn eventuele Bed&Breakfast niet zo snel volgeboekt raken, al was dat wel het enige voor mij betaalbare onroerend goed dat ik had gezien. Mij werd duidelijk dat ik het vertrek toch anders moest organiseren. Eerst werk vinden, dan woonruimte huren en uiteindelijk ooit kopen, dat zou de nieuwe volgorde worden aangezien mijn budget me niet in staat stelde direct een grotere stap te maken. En het leek me ook wel handig om ondertussen Italiaans te leren. Een cursus Italiaans bij leraar Luigi volgde. Boeken, tijdschriften, websites, alles wat naar informatie rook, werd verslonden. Maar de pasklare antwoorden op hoe je dit alles aanpakt, vond ik nergens. Wel alles over olijfbomen en het zalige Italiaanse leven.

Ik heb iemand wel eens horen zeggen dat het leuke van in het buitenland gaan wonen en werken is ‘dat je alles opnieuw moet uitvinden’ en het irritante van het in het buitenland gaan wonen en werken is ‘dat je alles opnieuw moet uitvinden’. In Italië bestaat er geen Postbus 51 en alle voor de hand liggende zaken in Nederland zijn in Italië niet zo vanzelfsprekend. Het is sterk aan te raden om de gebieden waar je interesse naar uit gaat te doorkruisen, verblijf enkele dagen in de dorpjes en steden in de herfst of winter. Het helpt om je van te voren al dingen af te vragen zoals:

• Wie bezoekt de streek?
• Waar leeft de plaatselijke bevolking van?
• Zou jij daar ook van kunnen en willen leven?
• Heb je contactpersonen of vrienden ter plaatse?
• Hoeveel budget heb je?

Realiseer je dat er tegenslagen zullen zijn, er dingen kapot kunnen gaan en dat je dus altijd een reservepotje moet hebben. Oftewel als je de beslissing neemt om in Italië te gaan wonen en werken, moet je je goed beseffen dat je bij nul gaat beginnen. Ideaal is natuurlijk als je een Nederlandstalige contactpersoon ter plaatse hebt die je wegwijs kan maken in het Italiaanse labyrint. Probeer daar via je contacten en internet ook naar te zoeken.

Stekende koeien
De keuze tussen vakantie vieren of wonen in Italië is ingrijpend voor je leven. Besef goed dat je dagelijkse beslommeringen die je in Nederland hebt, in Italië gewoon doorgaan, al is het wel in Italiaanse sferen. Op uitzonderingen na, zul je net als ieder ander moeten werken en je verplichtingen moeten nakomen. Daar bovenop maakt de vaak gebrekkige kennis van de Italiaanse taal en manier van leven de eerste maanden tot een ware beproeving, maar zorgen ook voor de nodige hilariteit. Leuke taalfouten zul je zeker maken en daar kun je, vooral later, hartelijk om lachen. Zo word je al dagen lek gestoken door de muggen en het eerste woord dat in je opkomt en wat je al eens hebt gehoord, zijn mucche (immers zijn Mücke in het Duits muggen dus je vinding is, voor jouw gevoel, behoorlijk goed). Je verkondigt dat je vannacht weer flink bent gestoken door de mucche. Toch begint langzaam het gevoel te komen dat het niet helemaal klopt omdat de verbazing is overgegaan in een bulderende lach. Nee, koeien steken niet en dat hebben ze nog nooit gedaan. Zanzare echter wel dus dat zul je niet meer
vergeten.

Na alle voorbereiding voelt de emigratie toch als een sprong in het diepe waarbij je soms hevig proestend bovenkomt. In het geval je de taal nog niet goed beheerst en er andere onzekere factoren zijn, kies er dan voor om eerst woonruimte te huren. Bepaal voor jezelf wat je minimale wensen zijn en je budget. Koop de lokale kranten, ga langs makelaars en vraag aan mensen die je inmiddels in Italië kent, naar woonruimte. Als je een bord affittasi ziet, staat dat pand ‘te huur’. Laat je bijstaan door een vertrouwenspersoon, adviseur, makelaar of Italiaanse vriend die op de hoogte is van huurcontracten en laat je informeren over zaken als borg, huur- en opzegtermijn, makelaarskosten en bijkomende service kosten. En of de eventuele huisdieren die je hebt, zijn toegestaan. Zorgt dit alles voor krampen in je buik, denk dan nog eens goed na over de keuze en anders: Arrivederci in bella Italia!’

Landendossier
	Meer informatie over de aanschaf en bezit van een (tweede) huis in Italië